Ik las net het verhaal van Nathalie en kreeg de tranen in mijn ogen..waarom nu? Ik herken haar verhaal volledig. In het middelbaar de mooiste tijd van mijn leven beleefd en nadien me nooit meer mezelf gevoeld in die "grote school". Nu heb ik eindelijk mezelf weer teruggevonden. Gelukkiger dan ooit en ik doe eindelijk iets dat ik met heel mijn hart graag doe..en binnen iets meer dan een week is het weer voorbij. Weer naar school, weer een veel te mooie herinnering achter mij laten..weer heimwee naar hoe het hier was en naar mijn echte IK. Waarom kunnen we niet gewoon even blijven stilstaan??
Vandaag zei de eindredacteur nog wat voor iemand dat ik ben..een hardwerkende meid die het zeker gaat maken. Hopelijk hebben ze gelijk..ik ben er zelfs aan het denken om te blijven werken voor hun (gratis wel te verstaan) ik doe het veel te graag en ik ga die mensen hier echt missen..ik wil hier niet weg en ja zo blijf ik hier een beetje. We zien wel nog even te gaan en dan moeten we meer maar eens naar een volgende stap in ons leven..
donderdag 22 maart 2007
dinsdag 20 maart 2007
Feeling blue...
Gegroet beste vrienden!
Alweer een verslagje van op de redactie van Feeling. Na wat graafwerk in mijn brein (er gebeurt hier zooo veel, zoooo veel dingen die ik moet onthouden!) kan ik vorige week vrij gedetaileerd reconstrueren. Elke maandag begon zoals elke andere maandag: met een redactievergadering. Ondertussen was dat blijkbaar mijn laatste redactievergadering ooit aangezien we er gisteren geen hadden! (boehoehoehoe (=wenende baby)). Ik heb de laatste hand gelegd aan mijn eigen productie en ondertussen werd die tekst door zowel de eindredactie als Lene (onze hoofdredactrice) met een glimlach en een knipoog goedgekeurd. Sinds vorige week ben ik dan ook maar zwaar aan het testen geslagen: zelfbruiners en anti-cellulitiswondermiddel. Plezierig vind ik dat. Een ding staat al vast, ik kom terug van die stage als een mooier mens (euhum).
Over mooie mensen gesproken. Woensdag zag ik Dita Von Teese in levende en prachtige lijve. De madam is klein .... maar ow zo fine. Geen natuurlijke schone...ze heeft eerder iets weg van een etalagepop. Maar het was een fijne bedoening daar tussen de make-up, de journalisten en de stylisten (incl. Tiany en de reporter van Fashiontrix op Vitaya) In de namiddag heb ik de toerisme dichtbij pagina afgewerkt. Eerst bleek er nog een waterkansje te zijn dat we het exclusieve optreden van ons Dita met afterparty mochten bijwonen. Joni en ik al aan het brainstormen geslagen over wat we zouden aantrekken. Uiteindelijk was het hele evenement overboekt. (helaas pindakaas). De week werd afgesloten in schoonheid. Mevrouw Van De Venne, Luc en ik hebben een hele tijd samengezeten en de afgelopen weken grondig overlopen. Conclusie: mijn stage was een succes! De dochter van mevrouw Van De Venne gaat trouwens meewerken aan een productie waar Valerie en ik zeer last-minute op zijn gezet! Dus bij deze een dankbetuiging aan Inge!
De laatste dagen zijn ondertussen ingezet, maar dat verslag krijgt u volgende week!
Tot dan beste lezers!
Liefs,
Kirsten
PS: Feeling blue omdat het einde nabij is...er is een tijd van komen en gaan, dat weet ik best. Maar ik ga dat einde toch met een klein hartje tegemoet.
Alweer een verslagje van op de redactie van Feeling. Na wat graafwerk in mijn brein (er gebeurt hier zooo veel, zoooo veel dingen die ik moet onthouden!) kan ik vorige week vrij gedetaileerd reconstrueren. Elke maandag begon zoals elke andere maandag: met een redactievergadering. Ondertussen was dat blijkbaar mijn laatste redactievergadering ooit aangezien we er gisteren geen hadden! (boehoehoehoe (=wenende baby)). Ik heb de laatste hand gelegd aan mijn eigen productie en ondertussen werd die tekst door zowel de eindredactie als Lene (onze hoofdredactrice) met een glimlach en een knipoog goedgekeurd. Sinds vorige week ben ik dan ook maar zwaar aan het testen geslagen: zelfbruiners en anti-cellulitiswondermiddel. Plezierig vind ik dat. Een ding staat al vast, ik kom terug van die stage als een mooier mens (euhum).
Over mooie mensen gesproken. Woensdag zag ik Dita Von Teese in levende en prachtige lijve. De madam is klein .... maar ow zo fine. Geen natuurlijke schone...ze heeft eerder iets weg van een etalagepop. Maar het was een fijne bedoening daar tussen de make-up, de journalisten en de stylisten (incl. Tiany en de reporter van Fashiontrix op Vitaya) In de namiddag heb ik de toerisme dichtbij pagina afgewerkt. Eerst bleek er nog een waterkansje te zijn dat we het exclusieve optreden van ons Dita met afterparty mochten bijwonen. Joni en ik al aan het brainstormen geslagen over wat we zouden aantrekken. Uiteindelijk was het hele evenement overboekt. (helaas pindakaas). De week werd afgesloten in schoonheid. Mevrouw Van De Venne, Luc en ik hebben een hele tijd samengezeten en de afgelopen weken grondig overlopen. Conclusie: mijn stage was een succes! De dochter van mevrouw Van De Venne gaat trouwens meewerken aan een productie waar Valerie en ik zeer last-minute op zijn gezet! Dus bij deze een dankbetuiging aan Inge!
De laatste dagen zijn ondertussen ingezet, maar dat verslag krijgt u volgende week!
Tot dan beste lezers!
Liefs,
Kirsten
PS: Feeling blue omdat het einde nabij is...er is een tijd van komen en gaan, dat weet ik best. Maar ik ga dat einde toch met een klein hartje tegemoet.
mmnjammie
Wat een stage toch niet doet met een student. Vanmorgen was mevrouw Van de Venne hier en ze zei het nog maar eens: “als ik de studenten na een stage zie, zijn ze dikwijls helemaal veranderd.” Ik ga niet echt uitgebreid aan jullie neus hangen hoe veranderd ik wel ben, maar dat ik gegroeid ben, oh ja. Hoe kan het ook anders. Je wordt in de werkwereld gesmeten, je moet je bewijzen. Het is erop, of eronder.
Ik zal vertellen dat mijn stage me een stuk heeft geholpen om mezelf terug te vinden. In die zin dat ik, in het middelbaar, een enorme perfectionist was. Altijd de beste, of bijna de beste. Een intelligent meisje dat ook graag een beetje rebels uit de hoek kwam, maar ik zorgde ervoor dat mijn prestaties er nooit onder hoefden te lijden. Toen ik op de hogeschool terechtkwam, is dat hele plaatje ingestort gelijk een pudding. Schandelijk gespijbeld heb ik, in dat eerste jaar. Mijn voeten geveegd aan verschillende opdrachten, in dat tweede jaar. Enkel mijn goede présence op de juiste momenten, mijn vermogen om op korte tijd veel leerstof in mijn hoofd te pompen en mijn schoon woordgebruik waarmee ik –dikwijls op nog kortere tijd- schrijfopdrachten in elkaar draaide, hebben er voor gezorgd dat ik zonder serieuze problemen in het derde jaar ben beland.
Tegen september 2006 was er dus van de structuur in mijn hoofd niet veel meer overgebleven. De chaos omhulde mij als een elektrische deken, me kunstmatig verwarmend maar stiekem mijn botten verkillend. Hoewel ik het dolgraag anders wilde, lukte het me niet het roer om te gooien. Ik zat vast in mijn eigen draaikolk van laat-maar-gaan-mentaliteit. Moedeloos, werd ik. Ik zocht steeds meer naar erkenning, maar vond die uiteraard in een mindere en onvoldoende mate omdat ik maar een fractie van mezelf was.
Klinkt als een serieus probleem, niet? Toch ben ik blijven functioneren en zo zat ik twee maanden geleden plots op een redactie in Schelle, tussen vijf vrouwen die me snel op mijn gemak stelden, me aan het schrijven zetten, me in een routine dwongen. En me de kans gaven om te laten zien wat ik mijn mars heb. Mijn drang om mezelf te bewijzen is nooit verdwenen (enkel een beetje ondergestoft), maar hier op Goed Gevoel waaide de frisse wind het stof snel weg en kijk daar, de Nathalie van vroeger zat daar nog. De ambitieuze Nathalie die haar intelligentie en vooral haar talent wil gebruiken. De Nathalie die echt wil proberen haar dromen waar te maken. Het lijkt allemaal lekker cliché, die woorden hier. Maar feiten zijn feiten. En lekker voelt het, die smeltende on-structuur.
Hierbij wil ik mijn lezende collega’s (die ik érg ben gaan waarderen de voorbije weken) even een hart onder de riem steken. Ik ben iemand die het beste functioneert in een omgeving waar vriendelijkheid/amicaliteit/respect de bovenhand voert. En als stagiaire ben ik hier nog niet veel anders tegengekomen. Vroeger zei ik wel eens dat ik een jongedame zonder vast omlijnde principes ben, maar als ik eerlijk ben, leef ik volgens het respect-principe. Wat je geeft, krijg je terug. En wat je krijgt, kan je ook geven.
Dus eigenlijk pas ik perfect in de statistieken van stagiaires die als een andere mens hun stageplaats verlaten. Dat maakt het me even moeilijk, aangezien ik liever niet in al te veel statistieken pas. Maar met mijn mooie 17/20 en de warme woorden die in mijn richting werden uitgesproken, kan me dat niet al te veel schelen. Pas maar op, mijn beste medestudenten, want jullie krijgen een Nathalie terug die veel zelfbewuster is dan voorheen. (en dat werd verdomd wel eens tijd ook!)
Ook ik blijf een weekje langer hangen op Goed Gevoel. Omdat ik moeilijk afscheid kan nemen, omdat ik mijn werk netjes wil afmaken en omdat ik morgen en overmorgen op het internationale Nike Women Event zit. Nog meer in stijl kan ik mijn stage amper afsluiten: uitgebreide perslunches, workshops met bijpassende Nike-kleding, een afterparty in Club Industria/Bonthuys én een overnachting in het Hilton Hotel op de Groenplaats.
Ja, ik voel me wel ok.
Geef er nog een laatste lap op, en tot na de paasvakantie...
(en sorry voor de hoofdletters, ik kreeg die functie niet uitgeschakeld. ik heb dan maar ineens correct gebruik gemaakt van de hoofdlettertoets.)
Ik zal vertellen dat mijn stage me een stuk heeft geholpen om mezelf terug te vinden. In die zin dat ik, in het middelbaar, een enorme perfectionist was. Altijd de beste, of bijna de beste. Een intelligent meisje dat ook graag een beetje rebels uit de hoek kwam, maar ik zorgde ervoor dat mijn prestaties er nooit onder hoefden te lijden. Toen ik op de hogeschool terechtkwam, is dat hele plaatje ingestort gelijk een pudding. Schandelijk gespijbeld heb ik, in dat eerste jaar. Mijn voeten geveegd aan verschillende opdrachten, in dat tweede jaar. Enkel mijn goede présence op de juiste momenten, mijn vermogen om op korte tijd veel leerstof in mijn hoofd te pompen en mijn schoon woordgebruik waarmee ik –dikwijls op nog kortere tijd- schrijfopdrachten in elkaar draaide, hebben er voor gezorgd dat ik zonder serieuze problemen in het derde jaar ben beland.
Tegen september 2006 was er dus van de structuur in mijn hoofd niet veel meer overgebleven. De chaos omhulde mij als een elektrische deken, me kunstmatig verwarmend maar stiekem mijn botten verkillend. Hoewel ik het dolgraag anders wilde, lukte het me niet het roer om te gooien. Ik zat vast in mijn eigen draaikolk van laat-maar-gaan-mentaliteit. Moedeloos, werd ik. Ik zocht steeds meer naar erkenning, maar vond die uiteraard in een mindere en onvoldoende mate omdat ik maar een fractie van mezelf was.
Klinkt als een serieus probleem, niet? Toch ben ik blijven functioneren en zo zat ik twee maanden geleden plots op een redactie in Schelle, tussen vijf vrouwen die me snel op mijn gemak stelden, me aan het schrijven zetten, me in een routine dwongen. En me de kans gaven om te laten zien wat ik mijn mars heb. Mijn drang om mezelf te bewijzen is nooit verdwenen (enkel een beetje ondergestoft), maar hier op Goed Gevoel waaide de frisse wind het stof snel weg en kijk daar, de Nathalie van vroeger zat daar nog. De ambitieuze Nathalie die haar intelligentie en vooral haar talent wil gebruiken. De Nathalie die echt wil proberen haar dromen waar te maken. Het lijkt allemaal lekker cliché, die woorden hier. Maar feiten zijn feiten. En lekker voelt het, die smeltende on-structuur.
Hierbij wil ik mijn lezende collega’s (die ik érg ben gaan waarderen de voorbije weken) even een hart onder de riem steken. Ik ben iemand die het beste functioneert in een omgeving waar vriendelijkheid/amicaliteit/respect de bovenhand voert. En als stagiaire ben ik hier nog niet veel anders tegengekomen. Vroeger zei ik wel eens dat ik een jongedame zonder vast omlijnde principes ben, maar als ik eerlijk ben, leef ik volgens het respect-principe. Wat je geeft, krijg je terug. En wat je krijgt, kan je ook geven.
Dus eigenlijk pas ik perfect in de statistieken van stagiaires die als een andere mens hun stageplaats verlaten. Dat maakt het me even moeilijk, aangezien ik liever niet in al te veel statistieken pas. Maar met mijn mooie 17/20 en de warme woorden die in mijn richting werden uitgesproken, kan me dat niet al te veel schelen. Pas maar op, mijn beste medestudenten, want jullie krijgen een Nathalie terug die veel zelfbewuster is dan voorheen. (en dat werd verdomd wel eens tijd ook!)
Ook ik blijf een weekje langer hangen op Goed Gevoel. Omdat ik moeilijk afscheid kan nemen, omdat ik mijn werk netjes wil afmaken en omdat ik morgen en overmorgen op het internationale Nike Women Event zit. Nog meer in stijl kan ik mijn stage amper afsluiten: uitgebreide perslunches, workshops met bijpassende Nike-kleding, een afterparty in Club Industria/Bonthuys én een overnachting in het Hilton Hotel op de Groenplaats.
Ja, ik voel me wel ok.
Geef er nog een laatste lap op, en tot na de paasvakantie...
(en sorry voor de hoofdletters, ik kreeg die functie niet uitgeschakeld. ik heb dan maar ineens correct gebruik gemaakt van de hoofdlettertoets.)
solo reizigers gezocht!
Wie kent er een vrouw die graag alleen op reis gaat? Ik zoek zo iemand voor een artikel over me-time..
Let me know!
Joni
Let me know!
Joni
Weersta ik aan de temptation?
hellow iedereen,
ik hoef ook nog geen afscheid te nemen, voor mij eindigt het hier niet op vrijdag. Ik blijf ook nog een weekje langer, supertof. Heb het hier best naar mijn zin en elke kans die ik krijg om nog wat meer ervaring op te doen en teksten te schrijven zal ik zeker met beide handen grijpen. Blijf het werk wel tof vinden en zou het nog jaaaaaaaren willen doen.
Vorige week was druk maar tof. Dinsdag naar de vrt, interview met mensen van de klantendienst, je schrikt er echt van wat de mensen allemaal durven mailen. Er lopen toch maar rare mensen op deze aardbol rond, werkelijk waar.
Woensdag was ik helemaal klaar om de ware temptation aan te gaan. Supertoffe persconferentie bij vt4, eerste aflevering van temptation island, darkest secrets te zien gekregen en uitgebreid de kans om de Vlaamse vrijgezellen te interviewen. Ik heb mij vooral op de mannen toegespitst. Wat je ook te zien mag krijgen op tv, ik moet eerlijk zeggen dat het in real-life echt wel toffe gasten zijn. Vriendelijk, sympathiek en een vlotte babbel. Ben benieuwd of het tv-beeld overeen gaat komen met het beeld dat ik er nu van heb. De koppels waren niet aanwezig dus die heb ik niet aan een kruisverhoor kunnen onderwerpen, jammer, had nochtans een paar pittige vragen klaar. Leuk detail: er stond champagne en aardbeien met slagroom op het menu bij vt4, mmmmm zalig, heb mezelf nog getrakteerd op een tweede portie.
Donderdag iets helemaal anders; Het leven zoals het is: Planckendael. Ook een aflevering kijken, iets eten en een praatje slaan met de supervriendelijke verzorgers. Gewone mensen die superenthousiast vertellen over 'hun dieren'. Heb drie pagina's gekregen voor onze dierenvrienden en met de nodige foto's zal het er zeker mooi uitzien, nu nog mijn best doen om het ook mooi om lezen te maken natuurlijk.
Deze week het coverartikel beet: Miss Vlaanderen Vakantieland Saartje Vandendriessche. Blijf nog steeds trots op 'mijn artikels', zo moet dat hé.
Ook op de kidssite spetteren mijn eigen schrijfsels me tegemoet. Toffe afwisseling om voor de allerkleinsten te schrijven, je moet wel heel ludiek uit de hoek komen. Moet een beetje oppassen dat ik die kinderstijl niet in mijn temptation island artikel ga toepassen want het zou absoluut geen zicht zijn.
Doe dat nog goed en amuseer jullie op de persreisjes en dergelijke
Sofie
ik hoef ook nog geen afscheid te nemen, voor mij eindigt het hier niet op vrijdag. Ik blijf ook nog een weekje langer, supertof. Heb het hier best naar mijn zin en elke kans die ik krijg om nog wat meer ervaring op te doen en teksten te schrijven zal ik zeker met beide handen grijpen. Blijf het werk wel tof vinden en zou het nog jaaaaaaaren willen doen.
Vorige week was druk maar tof. Dinsdag naar de vrt, interview met mensen van de klantendienst, je schrikt er echt van wat de mensen allemaal durven mailen. Er lopen toch maar rare mensen op deze aardbol rond, werkelijk waar.
Woensdag was ik helemaal klaar om de ware temptation aan te gaan. Supertoffe persconferentie bij vt4, eerste aflevering van temptation island, darkest secrets te zien gekregen en uitgebreid de kans om de Vlaamse vrijgezellen te interviewen. Ik heb mij vooral op de mannen toegespitst. Wat je ook te zien mag krijgen op tv, ik moet eerlijk zeggen dat het in real-life echt wel toffe gasten zijn. Vriendelijk, sympathiek en een vlotte babbel. Ben benieuwd of het tv-beeld overeen gaat komen met het beeld dat ik er nu van heb. De koppels waren niet aanwezig dus die heb ik niet aan een kruisverhoor kunnen onderwerpen, jammer, had nochtans een paar pittige vragen klaar. Leuk detail: er stond champagne en aardbeien met slagroom op het menu bij vt4, mmmmm zalig, heb mezelf nog getrakteerd op een tweede portie.
Donderdag iets helemaal anders; Het leven zoals het is: Planckendael. Ook een aflevering kijken, iets eten en een praatje slaan met de supervriendelijke verzorgers. Gewone mensen die superenthousiast vertellen over 'hun dieren'. Heb drie pagina's gekregen voor onze dierenvrienden en met de nodige foto's zal het er zeker mooi uitzien, nu nog mijn best doen om het ook mooi om lezen te maken natuurlijk.
Deze week het coverartikel beet: Miss Vlaanderen Vakantieland Saartje Vandendriessche. Blijf nog steeds trots op 'mijn artikels', zo moet dat hé.
Ook op de kidssite spetteren mijn eigen schrijfsels me tegemoet. Toffe afwisseling om voor de allerkleinsten te schrijven, je moet wel heel ludiek uit de hoek komen. Moet een beetje oppassen dat ik die kinderstijl niet in mijn temptation island artikel ga toepassen want het zou absoluut geen zicht zijn.
Doe dat nog goed en amuseer jullie op de persreisjes en dergelijke
Sofie
maandag 19 maart 2007
Einde stage, Wenen?
Halloooo,
Hier weer nieuws uit het Travel-kamp! We zijn heel rustig uitgebold vorige week, maar deze week is alvast heftig begonnen!!!
We zijn ondertussen officieel een jaartje ouder geworden en dat ging gepaard met de nodige festiviteiten in het weekend en ook vandaag op de redactie. Wat een schatjes zijn het toch allemaal!!! Naast de kussen en traktaties allerhande, werd er natuurlijk ook gewerkt. Uitbollen die laatste dagen? Geen denken aan!!! Mijn taak: dossier Master Toerisme (in samenwerking met 5 hogescholen, waaronder Plantijn), Tunesië, Italië, Scandinavië en Riviercruises!!! En jawel, tegen vrijdag half 4 als het effe kan!!! Jippie, er wordt druk op de ketel gezet. En onder stress presteer ik nog beter, dus laat maar komen die handel!!!
Maar ik heb een leuk vooruitzicht! Volgende maandag en dinsdag ben ik op persreis naar Wenen. Luchtvaartmaatschappij Sky Europe heeft als nieuwe bestemming Wenen en dat wordt gevierd! En wie viert mee? Moi!!! 2 dagen sightseeing, concert van Beethoven, diner, ... Ja, dat klinkt niet slecht!
A ja, en wat hebben we nog geleerd? Geloof niet altijd de kranten!!! (mijn excuses beste vrienden van de dagbladen) Maar vandaag hebben ze toch geblunderd hoor. Blijkbaar worden persberichten niet deftig gecontroleerd! TUI fuseert met First Choice Holidays en de TUI-groep meldt in haar persbericht de miljoenen euro's winst van het afgelopen jaar. FOUT! TUI zit zwaar in de rode cijfers, maar selecteerde enkel de positieve cijfers uit België. Gelukkig kunnen mijn kritische collega's 2 en 2 bij elkaar optellen en concluderen dat er een haar in de boter zit! TUI ontmanteld door Travel Magazine! Mooi!!!
Enfin, deze laatste week wordt flink doorwerken. Het gaat zo vrijdag zijn. Wat ga ik iedereen missen! Het is voorbij gevlogen! Maar niet getreurd, wie weet hoeveel persreizen er nog volgen!
Eindig in schoonheid iedereen en geniet ervan!
Dikke kussen,
Annelore
Hier weer nieuws uit het Travel-kamp! We zijn heel rustig uitgebold vorige week, maar deze week is alvast heftig begonnen!!!
We zijn ondertussen officieel een jaartje ouder geworden en dat ging gepaard met de nodige festiviteiten in het weekend en ook vandaag op de redactie. Wat een schatjes zijn het toch allemaal!!! Naast de kussen en traktaties allerhande, werd er natuurlijk ook gewerkt. Uitbollen die laatste dagen? Geen denken aan!!! Mijn taak: dossier Master Toerisme (in samenwerking met 5 hogescholen, waaronder Plantijn), Tunesië, Italië, Scandinavië en Riviercruises!!! En jawel, tegen vrijdag half 4 als het effe kan!!! Jippie, er wordt druk op de ketel gezet. En onder stress presteer ik nog beter, dus laat maar komen die handel!!!
Maar ik heb een leuk vooruitzicht! Volgende maandag en dinsdag ben ik op persreis naar Wenen. Luchtvaartmaatschappij Sky Europe heeft als nieuwe bestemming Wenen en dat wordt gevierd! En wie viert mee? Moi!!! 2 dagen sightseeing, concert van Beethoven, diner, ... Ja, dat klinkt niet slecht!
A ja, en wat hebben we nog geleerd? Geloof niet altijd de kranten!!! (mijn excuses beste vrienden van de dagbladen) Maar vandaag hebben ze toch geblunderd hoor. Blijkbaar worden persberichten niet deftig gecontroleerd! TUI fuseert met First Choice Holidays en de TUI-groep meldt in haar persbericht de miljoenen euro's winst van het afgelopen jaar. FOUT! TUI zit zwaar in de rode cijfers, maar selecteerde enkel de positieve cijfers uit België. Gelukkig kunnen mijn kritische collega's 2 en 2 bij elkaar optellen en concluderen dat er een haar in de boter zit! TUI ontmanteld door Travel Magazine! Mooi!!!
Enfin, deze laatste week wordt flink doorwerken. Het gaat zo vrijdag zijn. Wat ga ik iedereen missen! Het is voorbij gevlogen! Maar niet getreurd, wie weet hoeveel persreizen er nog volgen!
Eindig in schoonheid iedereen en geniet ervan!
Dikke kussen,
Annelore
Countdown
Hey peepz! (hoor, euhm lees, mij hip zijn)
Het is een beetje uitbollen op de DMM-redactie (maar gelukkig was er vandaag lekkere chocolade, dankzij Chocolaté). Langzaamaan begint het afscheid naderbij te kruipen, vooral het afscheid van stagiaire 2, Fem, zal mij pijnlijk vallen aangezien ik haar hoogst waarschijnlijk nooit meer zal zien.
Morgen doet VVI onze redactie aan, ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet zenuwachtig ben. Rudy lijkt zeer tevreden te zijn met mij, maar hoe tevreden? Ik heb al bergen werk verzet, maar is dat genoeg? Sowieso, ongeacht de uitkomst, ben ik trots op wat ik heb gepresteerd. Vier covers op acht weken, da's ni nix.
Na het bezoekje spring ik achter het stuur richting Leuven voor mijn, zoveel is bijna 100% zeker, allerlaatste grote opdracht. *zucht* 'k Vind dat Rudy mij een job moet aanbieden. *zucht*
Greetz (weer dat hippe toontje, seg), Deesie.
Het is een beetje uitbollen op de DMM-redactie (maar gelukkig was er vandaag lekkere chocolade, dankzij Chocolaté). Langzaamaan begint het afscheid naderbij te kruipen, vooral het afscheid van stagiaire 2, Fem, zal mij pijnlijk vallen aangezien ik haar hoogst waarschijnlijk nooit meer zal zien.
Morgen doet VVI onze redactie aan, ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet zenuwachtig ben. Rudy lijkt zeer tevreden te zijn met mij, maar hoe tevreden? Ik heb al bergen werk verzet, maar is dat genoeg? Sowieso, ongeacht de uitkomst, ben ik trots op wat ik heb gepresteerd. Vier covers op acht weken, da's ni nix.
Na het bezoekje spring ik achter het stuur richting Leuven voor mijn, zoveel is bijna 100% zeker, allerlaatste grote opdracht. *zucht* 'k Vind dat Rudy mij een job moet aanbieden. *zucht*
Greetz (weer dat hippe toontje, seg), Deesie.
Abonneren op:
Posts (Atom)